خانواده‌ها معمولاً ضعف املا را زودتر از بعضی مشکلات دیگر می‌بینند. با این حال، تعداد اشتباه‌ها به تنهایی علت مشکل را مشخص نمی‌کند.

بهتر است نوع خطا را نیز بررسی کنیم. آیا کودک صدای واژه را اشتباه شنیده است؟ آیا شکل درست کلمه را به خاطر نمی‌آورد؟ شاید هم هنگام نوشتن عجله می‌کند و بخشی از واژه را جا می‌اندازد.

تمرین املا می‌تواند شکل‌های مختلفی داشته باشد. کودک می‌تواند واژه را در یک متن پیدا کند، با آن جمله بسازد یا یک واژه ناقص را کامل کند. نوشتن جمله کوتاه با کلمات جدید نیز تمرین مفیدی است.

تمرین‌های متنوع معمولاً بهتر از تکرار یک نوع دیکته عمل می‌کنند. اگر کودک فقط فهرستی از واژه‌ها را چند بار بنویسد، ممکن است همان کلمات را حفظ کند اما در متن جدید دوباره اشتباه کند.

واژه‌آموزی زمانی نتیجه بهتری دارد که کودک کاربرد کلمه را در جمله ببیند. حفظ کردن فهرست طولانی معنی واژه‌ها همیشه به استفاده درست از آن‌ها کمک نمی‌کند.

وقتی دانش‌آموز یک واژه را در متن می‌بیند و خودش با همان واژه جمله می‌سازد، معنی و کاربرد آن را بهتر درک می‌کند. مربی می‌تواند از کودک بخواهد برای یک کلمه چند مثال متفاوت پیدا کند.

نگارش مرحله دیگری از همین مسیر است. دانش‌آموز باید بتواند فکر خود را به جمله تبدیل کند و چند جمله مرتبط را کنار هم قرار دهد.

در پایه‌های پایین می‌توان از تصویر یا تجربه‌های روزمره کمک گرفت. برای مثال، کودک درباره یک تصویر دو یا سه جمله می‌نویسد. در پایه‌های بالاتر، خلاصه‌نویسی یا نوشتن درباره یک موضوع مشخص تمرین مناسبی است.

بازبینی نوشته نیز بخشی از تمرین است. دانش‌آموز می‌تواند نوشته خود را دوباره بخواند و بعضی اشتباه‌های املایی یا جمله‌های ناقص را خودش پیدا کند.